Tegen de Wind In — Onze Weg naar Brisbane 2032
Een olympische droom waait nooit vanzelf je leven binnen. Hij ontstaat langzaam, tussen natte zeilpakken in de gang, avondeten dat te laat op tafel staat en de vraag wie er morgen naar training rijdt. Wij zijn een familie van vier die iets doet wat eigenlijk te groot is om logisch te noemen: met twéé 49ers koers zetten naar de Olympische Spelen van Brisbane in 2032.
Onze weg is allesbehalve recht. Soms voelt het alsof we continu tegen de wind in varen: schoolroosters die niet meewerken, werk dat doorgaat, materiaal dat breekt, wedstrijden die mislukken, plannen die moeten worden omgegooid. Maar in diezelfde tegenwind vinden we ook onze kracht. Want dit leven geeft ons avontuur, groei, plezier, onverwachte hoogtepunten en een teamgevoel dat je alleen krijgt als je samen iets probeert wat bijna onmogelijk lijkt.
In deze blog nemen we je mee in dat hele verhaal. Niet alleen de trainingen, wedstrijden en resultaten, maar ook de keuzes, twijfels, successen, ruzies, doorbraken, logistieke puzzels en kleine momenten die ons vormen. Het leven van een sportende familie is meer dan sport alleen — het is een manier van samen zijn.
We nodigen iedereen die nieuwsgierig is uit om met ons mee te reizen. Niet als toeschouwer, maar als iemand die naast ons staat terwijl we stap voor stap richting Brisbane bewegen. De weg is lang, grillig en soms ronduit gek, maar hij is het waard.
Welkom aan boord.
Januari 2026
Warm? Dat hoef je niet te vragen.
Warm? Dat hoef je niet te vragen wanneer je in januari in Nederland het water op gaat. Maar zonnig was het wél. Zo'n winterzon die laag staat, fel genoeg om het water te laten glinsteren maar niet sterk genoeg om je vingers echt warm te krijgen.
Afgelopen weekend hebben we heerlijk getraind. De wind was stabiel, 7 tot 10 knopen. Precies het soort omstandigheden waarin je kunt werken aan de basis — boathandling, ritme, controle. Overstag gaan, gijpen, versnellen, snelheid maken en weer een wending. En nog één. En nog één. Op een gegeven moment tel je ze niet meer; je voelt alleen nog het ritme van de boot en het water dat onder je doorglijdt.
We waren helemaal alleen op het water. Alleen in de haven. Wat een rust. Wat een focus. Geen andere boten, geen geroep, geen afleiding. Alleen wij, de 49er en de winterlucht die over het water trekt. Dat zijn de sessies waarin je voelt dat je stappen maakt — niet omdat het makkelijk gaat, maar omdat je de ruimte hebt om te blijven herhalen tot het klopt.
En ja, koud was het. Maar zo koud als afgelopen jaren? Nee, dat niet meer. Daarover later meer, want ook die verhalen horen bij onze weg naar Brisbane. Maar zelfs op de koudste dagen geldt: uiteindelijk komt de zon altijd weer tevoorschijn.
Dit was er zo één. Een dag waarop je thuiskomt met koude handen, warme spieren en het gevoel dat je precies hebt gedaan wat nodig was.
GEEN WIND IS GEEN WIND
De hele week was het koud en grauw in Nederland. Temperaturen rond het vriespunt, natte lucht, winterskoud. En dan ineens — vandaag — zon en tien graden. Alsof iemand even vergat dat het januari is.
Alleen één detail ontbrak: wind. Helemaal niets. De Grevelingen lag erbij als een spiegel.
Dus werd het een andere soort trainingsdag. Niet varen, maar bouwen.
We hebben de boot nagelopen, systemen gecheckt, elastieken vervangen, meetwerk aan de mast gedaan. Alles wat je normaal uitstelt omdat je liever het water op gaat. En toch, omdat we er toch waren, nog even geprobeerd een rondje te drijven. Maar drijven in een high-performance zeilboot blijft een uitdaging. Geen wind is geen wind.
Toen alles weer was opgeruimd, gingen we naar huis. Warm eten, droge kleren, en vanavond nog een rondje hardlopen om het lijf wakker te houden. Daarna vroeg naar bed.
De winter duurt nog lang. Maar we weten één ding zeker: de zon is er altijd — soms alleen even verstopt.
Dit hoort erbij. Ook dit vormt je.
Jaar: januari 2026
